อิสานรำพัน
ภาคเหนือ = พ่อเลี้ยง ภาคใต้ = นายหัว ภาคอิสาน = นายฮ้อย คงจะพอเทียบเคียงได้กับคำจำกัดความของผู้มีบารมีในภูมิภาคของประเทศไทย วันก่อนดูหนังเรื่อง “นายฮ้อยทมิฬ” จากบทประพันธ์ของพ่อใหญ่คำพูน บุญทวี แล้วทำให้นึกถึงบทประพันธ์อีกเรื่องของท่านคือ “ลูกอิสาน” ที่ถ่ายทอดวิถีชีวิตของคนอิสาน กับความเป็นอยู่ที่แร้นแค้น กับสภาพภูมิอากาศที่แห้งแล้ง แต่คนก็แข็งแกร่งเหมือน “คูน” ผมเป็นคน กทม. ก็ไม่ถึงกับได้สัมผัสบรรยากาศแบบนั้นเต็มๆ เลยซะทีเดียว แต่ความทรงจำตอนเด็กๆ ก็คุ้นๆว่ามีหลายเหตุการณ์ที่ได้ประสบเหมือนในบทประพันธ์ อิสานวันนี้ บรรยากาศแบบนั้นคงหาดูได้ยากแล้ว เพราะความเจริญได้คืบคลานเข้ามา ทำให้นึกถึงคำพูดของท่านนายอำเภอนักพัฒนาคนหนึ่ง ท่านบอกว่า..การพัฒนาหลายปีที่ผ่านมา เป็นการพัฒนาที่ไม่สมดุล ผลก็คือเป็นการผลักไส แรงงานจากชนบทเข้ากรุงฯหรือเมืองใหญ่ ทำลายสภาพสังคม ครอบครัว พ่อ แม่ ลูก ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ประชากรวัยแรงงานต้องออกจากบ้านไปทำงานเพื่อหาเงิน ทิ้งลูกไว้กับตายาย ส่งแต่เงินมาให้ ตายายเป็นคนเลี้ยง การอบรมสั่งสอนก็ไม่ดีเท่าที่ควร ทำให้เด็กขาดความอบอุ่น เกิดปัญหาสังคมตามมา เช่น...
